Στην πόλη Σκάγκεν της Δανίας, στο βορειότερο άκρο της χώρας,
συμβαίνει ένα φαινόμενο που όμοιό του δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο.
Εκεί ακριβώς συναντώνται δύο διαφορετικές θάλασσες, η Βαλτική με τη
Βόρεια Θάλασσα οι οποίες όμως δεν... σμίγουν. Απλά «ακουμπάει» η μια
πάνω στην άλλη.
Η αντίθετη παλίρροια των νερών από τη μια, αλλά και η διαφορετική
πυκνότητα του νερού, δεν αφήνουν τις δυο θάλασσες να συγχωνευτούν, με
αποτέλεσμα το σημείο συνάντησής τους να φαίνεται ξεκάθαρα.
Μάλιστα, τα νερά των δύο αυτών θαλασσών έχουν και διαφορετική
θερμοκρασία. Η Βαλτική έχει κρύα νερά, ενώ η Βόρεια Θάλασσα ζεστά νερά.
Οποιος σταθεί με το ένα πόδι στη μια και με το άλλο στην άλλη,
καταλαβαίνει αμέσως τη διαφορά θερμοκρασίας!
Είναι μια από τις πιο εντυπωσιακές ανακαλύψεις απολιθωμάτων των
τελευταίων ετών, αυτό το νεκροταφείο φαλαινών που εντοπίστηκε δίπλα στον
αυτοκινητόδρομο Pan-American Highway, στη Χιλή. Οι επιστήμονες
πιστεύουν πως μπορούν πλέον να εξηγήσουν πώς τόσες φάλαινες οδηγήθηκαν
και παρέμειναν σε μια τοποθεσία πριν από τουλάχιστον πέντε εκατομμύρια
χρόνια.
Εκτιμάται πως αυτό ήταν το αποτέλεσμα τεσσάρων «επεισοδίων» κατά τα
οποία φάλαινες αποκλείστηκαν στην ακτή, όπως αναφέρει το BBC.
Οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα πως οι φάλαινες πέθαναν από τοξική άλγη.
Τα νεκρά ζώα κι εκείνα που ψυχορραγούσαν ξεβράστηκαν σε έναν κολπίσκο
και στην επίπεδη άμμο, όπου με το πέρασμα του χρόνου θάφτηκαν.
Ήταν γνωστό πως η περιοχή αυτή της ερήμου Ατακάμα «έκρυβε» διατηρημένα
απολιθώματα φαλαινών. Ορισμένα οστά φαίνονταν μέσα στο έδαφος και τους
βράχους και το σημείο του «νεκροταφείου» είχε ονομαστεί Cerro Ballena (
λόφος των φαλαινών).
Μόνο όμως όταν άρχισαν οι εργασίες διεύρυνσης του Pan-American Highway
ερευνητές από τις ΗΠΑ και τη Χιλή είχαν την ευκαιρία να μελετήσουν
πλήρως τα στρώματα των απολιθωμάτων.
Τους δόθηκαν μόλις δύο εβδομάδες χρόνος πριν τα συνεργεία επιστρέψουν για να ολοκληρώσουν την κατασκευή του νέου δρόμου.
Η ερευνητική ομάδα κατέγραψε όσες περισσότερες λεπτομέρειες μπορούσε,
φτιάχνοντας τρισδιάστατα μοντέλα των οστών in situ και στη συνέχεια
μεταφέροντάς τα για περαιτέρω μελέτη στο εργαστήριο.
Εντοπίστηκαν οι σκελετοί περισσότερων από σαράντα φαλαινών διαφόρων
ειδών, κι ανάμεσά τους άλλοι σημαντικοί θηρευτές της θάλασσας.
«Βρήκαμε είδη που έχουν εξαφανιστεί», αφηγείται στο BBC ο παλαιοντολόγος
του Smithsonian's National Museum of Natural History, Nicholas Pyenson.
Οι ερευνητές παρατήρησαν πως οι σκελετοί ήταν όλοι σχεδόν πλήρεις και
πως η θέση θανάτου τους ήταν κοινή. Πολλές φάλαινες είχα βγει στην ακτή
κοιτάζοντας προς την ίδια κατεύθυνση και ανάποδα.
Όλα έδειχναν πως «χάθηκαν» από την ίδια ξαφνική καταστροφή, αλλά τα
διαφορετικά επίπεδα απολιθωμάτων έδειχναν πως δεν υπήρξε μόνο ένα
«επεισόδιο» θανάτων αλλά τέσσερα, σε διάστημα πολλών χιλιάδων ετών.
Η καλύτερη εξήγηση είναι πως οι φάλαινες δηλητηριάστηκαν από τοξίνες που
παράγονται κατά τον μεγάλο πολλαπλασιασμό άλγης, μία από τις βασικές
αιτίες για η δηλητηρίαση και των σύγχρονων θαλάσσιων θηλαστικών.
Οι ελέφαντες, όπως και οι άνθρωποι (οι περισσότεροι τουλάχιστον),
νιώθουν τον πόνο του άλλου και προστρέχουν να τον παρηγορήσουν και να
του συμπαρασταθούν, προσφέροντας… μια προβοσκίδα βοηθείας. Μια νέα
επιστημονική έρευνα επιβεβαιώνει προηγούμενες ενδείξεις ότι οι γίγαντες
του ζωικού βασιλείου έχουν μεγάλη καρδιά.
Ο κορυφαίος ζωολόγος
Φρανς ντε Βάαλ του πανεπιστημίου Έμορι της Ατλάντα και ο συμπεριφοριστής
οικολόγος Τζόσουα Πλότνικ των πανεπιστημίων Κέμπριτζ και Μαχιντόλ, που
έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογικών και ιατρικών
επιστημών "PeerJ", σύμφωνα με το "Science" και το "Scientific American",
μελέτησαν και συνέκριναν τη συμπεριφορά των ασιατικών ελεφάντων τόσο
στη διάρκεια στιγμών στρες για τα ζώα (π.χ. παρουσία άλλου εχθρικού
ζώου), όσο και περιόδων χωρίς κάποιο πρόβλημα.
Τα 26 αιχμάλωτα
ζώα ηλικίας τριών έως 60 ετών ζούσαν σε ένα μεγάλο πάρκο ελεφάντων στη
βόρεια Ταϊλάνδη. Οι περισσότεροι ελέφαντες (εκτός από μερικές μητέρες με
τα παιδιά τους) δεν είχαν συγγενικές σχέσεις μεταξύ τους και δεν ζούσαν
σε οικογενειακές ομάδες, όπως κάνουν οι ελεύθεροι ελέφαντες.
Η
καθημερινή επί ένα έτος παρακολούθηση και βιντεοσκόπηση των συνηθειών
των ελεφάντων απέδειξε ότι τα ζώα αυτά εμφανίζουν το φαινόμενο της
«κολλητικής» μετάδοσης των συναισθημάτων, όπως και οι άνθρωποι. Αν ένας
ελέφαντας έδειχνε ανήσυχος ή φοβισμένος, σηκώνοντας την ουρά του και
βγάζοντας κραυγές, οι άλλοι γύρω του αμέσως υιοθετούσαν την ίδια
συμπεριφορά (κάτι που κάνουν και οι χιμπατζήδες).
Οι ελέφαντες,
τόσο οι αφρικανικοί, όσο και οι ασιατικοί, έχουν παρατηρηθεί να βοηθάνε
υπομονετικά τα μικρά τους να ξεκολλήσουν από τη λάσπη, να προσπαθούν να
σηκώσουν με την προβοσκίδα τους άλλους ελέφαντες που έχουν τραυματιστεί ή
πεθάνει, ακόμα και να χαϊδεύουν απαλά με την προβοσκίδα τους συντρόφους
τους που είναι αγχωμένοι.
Η νέα έρευνα επιβεβαιώνει ότι οι
ελέφαντες είναι άκρως κοινωνικά ζώα και επιπλέον έχουν ενσυναίσθηση,
δηλαδή ταράζονται και οι ίδιοι, όταν άλλοι γύρω τους υποφέρουν, οπότε
νιώθουν την ανάγκη να τους παρηγορήσουν «μιλώντας» τους και αγγίζοντάς
τους. Αποδεδειγμένα πλέον, οι ελέφαντες έρχονται να προστεθούν στην -όχι
μικρή- λίστα των ζώων όπου δείχνουν συμπόνια και η οποία περιλαμβάνει
μεγάλους πιθήκους, σκυλιά και μερικά πουλιά.
Η μελέτη των
ταϊλανδικών ελεφάντων κατέγραψε 84 περιστατικά στρες κάποιου ελέφαντα
στο πάρκο και σχεδόν όλες τις φορές άλλοι γύρω του προσέτρεξαν σε
συμπαράσταση, μερικές φορές κάνοντας και προστατευτικό κλοιό γύρω του.
Όπως είπε ο Τζόσουα Πλόντικ, «οι ελέφαντες μπορούν να μπαίνουν στη θέση
του άλλου και αυτό δεν είναι εύκολο».
Παραμένει πάντως ακόμα
ασαφές σε ποιο βαθμό το κάνουν αυτό οι ελέφαντες μόνο προς όφελος του
διπλανού τους ή νιώθουν ότι κερδίζουν και οι ίδιοι κάτι από αυτή τη
συμπεριφορά αλληλεγγύης και παρηγοριάς - κάτι που θα απαιτήσει
περισσότερες μελέτες, κατά προτίμηση με άγριους και όχι αιχμάλωτους
ελέφαντες.
Ενα καινούριο... νησί αναδύθηκε στην Αραβική Θάλασσα μετά
τον ισχυρό σεισμό των 7,7 Ρίχτερ που έπληξε χθες το Πακιστάν.
Ο σεισμός ήταν τόσο ισχυρός που προκάλεσε άνοδο του πυθμένα της
θάλασσας δημιουργώντας το νησί σε ύψος περίπου 600 μέτρων στην ακτή της
Γκουάνταρ, στην Αραβική Θάλασσα.
Πλάνα τηλεοπτικών δικτύων
έδειξαν εικόνες μίας έκτασης βραχώδους εδάφους να αναδύεται πάνω από την
επιφάνεια της θάλασσας με το πλήθος που βρισκόνταν συγκεντρωμένο στην
ακτή να παρακολουθεί με έκπληξη το σπάνιο αυτό φαινόμενο.
Η εκκλησία του πυλώνα Katskhi είναι χτισμένη πάνω σε ένα ασβεστολιθικό μονόλιθο σε ύψος περίπου 40 μέτρων.
Βρίσκεται στη δυτική Γεωργία, κοντά στην πόλη Chiatura, και έχει επιφάνεια του 150 τ.μ.
Για
τους ντόπιους είναι «ο Πυλώνας της Ζωής» και συμβολίζει τον Τίμιο
Σταυρό. Η εκκλησία χτίστηκε από Στυλίτες που ζούσαν στα βουνά,
προσεύχονταν και κύρητταν το λόγο του Θεού.
Το σημείο αυτό
αποτελεί πόλο έλξης τουριστών και επισκεπτών, που θαυμάζουν την
τοποθεσία και το μονόλιθο που στέκεται περήφανος στα ψηλά!
«Το νερό πάγωσε τη στιγμή που το κύμα βρισκόταν στον αέρα. Το φαινόμενο
αυτό συμβαίνει στην Ανταρκτική, όταν το νερό παγώνει ακαριαία όταν
έρχεται σε επαφή με τον αέρα. Η θερμοκρασία του νερού είναι ήδη μερικούς
βαθμούς κάτω από το μηδέν».
Ακριβώς όπως και το φως, τα μυρμήγκια που κινούνται πάνω σε
διαφορετικές επιφάνειες δεν επιλέγουν τη διαδρομή τους με βάση την
απόσταση, αλλά με βάση την ταχύτητα με την οποία θα φτάσουν στον
προορισμό τους.
Αυτό προκύπτει από νέα έρευνα του πανεπιστημίου του Ρέγκενσμπουργκ στη Γερμανία, σε μυρμήγκια του είδους Wasmannia auropunctata.
Στην επιστήμη της οπτικής μια ακτίνα φωτός επιλέγει τη διαδρομή που
απαιτεί τον λιγότερο χρόνο, ακόμα και αν η απόσταση που πρέπει να
διανύσει είναι μεγαλύτερη. Αυτή είναι η αρχή του ελαχίστου χρόνου,
γνωστή και ως αρχή του Φερμά.
Όπως προέκυψε από τη μελέτη, την ίδια ακριβώς αρχή ακολουθούν και τα μυρμήγκια.
Στο πλαίσιο της έρευνας οι επιστήμονες καλλιέργησαν σε ειδικά
διαμορφωμένο, κλειστό χώρο, αποικίες μυρμηγκιών, οι οποίες αποτελούνταν
από χιλιάδες εργάτες και μερικές βασίλισσες.
Τα μυρμήγκια περιορίστηκαν στη μια γωνιά του χώρου, ενώ στην άλλη
γωνιά, ακριβώς απέναντι, οι επιστήμονες έβαλαν ως δόλωμα νεκρές
κατσαρίδες.
Για να φτάσουν στην τροφή τα μυρμήγκια έπρεπε να διανύσουν περιοχές καλυμμένες με διαφορετικά υλικά, τα οποία δημιουργούσαν λείες, τραχείες και γυάλινες επιφάνειες.
Μάλιστα οι επιστήμονες έφτιαξαν μονοπάτια συνδυάζοντας τα υλικά ανά
δυο για να δημιουργήσουν διαφορετική αίσθηση και να εξετάσουν ποια
διαδρομή θα επέλεγαν τα μυρμήγκια.
Οι συνδυασμοί ήταν οι εξής: γυάλινο υλικό και τραχεία επιφάνεια, γυάλινο υλικό και λεία επιφάνεια, λεία και τραχεία επιφάνεια.
Όπως προέκυψε από τη μελέτη, τα μυρμήγκια κινούνταν ταχύτερα πάνω στο
γυάλινο υλικό συγκριτικά με οποιαδήποτε άλλη επιφάνεια, ενώ κινούνταν
γρηγορότερα πάνω στη λεία επιφάνεια συγκριτικά με την τραχεία.
Για να φτάσουν στις κατσαρίδες τα μυρμήγκια δεν επέλεξαν την
κοντινότερη, ευθεία διαδρομή, αλλά κινήθηκαν διαγώνια επιλέγοντας λείες
επιφάνειες για να κερδίσουν χρόνο.
Η έρευνα δείχνει ότι, εκτός από το φως, η αρχή του Φερμά εφαρμόζεται και σε ζωντανούς οργανισμούς.
Τα μυρμήγκια κινούνται με βάση τα μονοπάτια φερομόνης.
Μπορεί στην αρχή τα χημικά μονοπάτια να είναι τυχαία, ωστόσο με την
πάροδο του χρόνου ταυτίζονται με τη βέλτιστη και πιο σύντομη διαδρομή.
Ο «γίγαντας της Αφρικής» (Achatina Achatina), του γένους Achatina, της
οικογένειας των Αχατινιδών είναι επίσης γνωστό ως «σαλιγκάρι τίγρης» και
αποτελεί το μεγαλύτερο σε μέγεθος είδος χερσαίων σαλιγκαριών στη Γη. Το
μήκος του φτάνει μέχρι τα 20 εκατοστά και ζει στις δασικές περιοχές της
Ανατολικής Αφρικής, στην Ασία, την Καραϊβική αλλά και σε διάφορα νησιά
του Ειρηνικού και του Ινδικού Ωκεανού. Αποτελούν μεγάλη πληγή για τις
καλλιέργειες, καθώς ως δεινοί χορτοφάγοι καταστρέφουν ό,τι πράσινο είδος
βρουν στο πέρασμά τους.
Λατρεύουν την υγρασία και εκτός από τις δασικές περιοχές απαντούν στις
πόλεις, μέσα σε κήπους και πάρκα. Βασικό χαρακτηριστικό, εκτός από το
μέγεθος, είναι το γεγονός ότι ο «γίγαντας της Αφρικής» διαθέτει τόσο
αρσενικά όσο και θηλυκά αναπαραγωγικά όργανα και μπορεί απουσία του
άλλου φύλου να αναπαραχθεί μόνο του. Τα περισσότερα ζουν πάνω από 10
χρόνια, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που τα επιλέγουν ως κατοικίδια
-ιδιαίτερα στην Αμερική- αν και αυτό απαγορεύεται. Η εμφάνισή τους
πάντως προκαλεί εντύπωση και συχνά αποτελούν αντικείμενο μελέτης από
ειδικούς επιστήμονες, που επιδιώκουν την περαιτέρω διερεύνηση του
είδους.
Οι μπαμπουίνοι τζελάντα της Αιθιοπίας προσφέρουν στους επιστήμονες
πολλή «τροφή» για έρευνα και διαπιστώσεις, καθώς παράγουν συγκεκριμένους
σύνθετους φθόγγους σε ρυθμό που να μοιάζει με την ανθρώπινη ομιλία.
Βέβαια οι ήχοι που βγάζουν οι συγκεκριμένοι πίθηκοι δεν θυμίζουν
λέξεις ή προτάσεις, ωστόσο, τα συμπαθέστατα αυτά ζώα επικοινωνούν μεταξύ
τους με τρόπο που να θυμίζει την ανθρώπινη γλώσσα, με τους ειδικούς να
θεωρούν ότι ίσως έχουν να μάθουν πολλά για τη γέννηση της ομιλίας στο
είδος μας.
Οπως αναφέρει tovima οι Thropithecus gelada, γνωστοί ως μπαμπουίνοι
τζελάντα είναι σχετικά άγνωστο είδος και ζουν αποκλειστικά και μόνο στα
βουνά της Αιθιοπίας, ενώ έχουν ιδιαίτερη εμφάνιση και ξεχωριστό τρόπο
ζωής.
Η μεγάλη τους διαφορά είναι ότι αντί για σύντομες μονότονες κραυγές,
όπως κάνουν οι περισσότεροι πίθηκοι, επιδεικνύουν πλούσιες, σύνθετες
φωνητικές ικανότητες, παράγοντας μικρές συλλαβές με κυματισμούς και
τέμπο που μοιάζουν με τις αντίστοιχες των ανθρώπων.
Ο εξελικτικός βιολόγος Τορ Μπέργκμαν του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν
τονίζει ότι «όταν αρχίσαμε να δουλεύουμε με τους τζελάντα, το 2006,
παρατηρήσαμε ήχους σαν να μιλάνε γύρω μας άνθρωποι. Τα περισσότερα
πρωτεύοντα βγάζουν μόνο μερικούς ήχους, οι τζελάντα όμως παράγουν μια
σύνθετη ροή με ρυθμό παρόμοιο με αυτόν της ανθρώπινης γλώσσας».
Οι τζελάντα, όπως και ορισμένα άλλα είδη πιθήκων, πλαταγιάζουν τα
χείλη τους, συνήθεια που θεωρείται από τους επιστήμονες σαν δεύτερο
χαρακτηριστικό που είναι καθοριστικό για τις ομιλητικές τους ικανότητες.
Το πλατάγιασμα αυτό γίνεται με σύνθετο συγχρονισμό των χειλιών, της
γλώσσας και του υοειδούς οστού, ανάμεσα στο σαγόνι και τον θυρεοειδή,
ενώ είναι πολύ πιο εξελιγμένο σε σχέση με αντίστοιχες κινήσεις που
κάνουν άλλα ζώα όταν πχ. τρώνε.
Αυτό θεωρείται ως «προθάλαμος» για την ικανότητα της ομιλίας, ωστόσο,
οι τζελάντα έχουν και ένα ακόμη χαρακτηριστικό, καθώς μέσω του
πλαταγιάσματος προσπαθούν να δώσουν συγκεκριμένη μορφή στις κραυγές του,
κάτι που μοιάζει με τον ανθρώπινο τρόπο ομιλίας.
«Θα είναι ενδιαφέρον να δούμε αν αυτοί οι σύνθετοι ήχοι τους
επιτρέπουν να επικοινωνούν πληροφορίες που άλλοι πίθηκοι δεν μπορούν να
επικοινωνήσουν» δήλωσε ο κ. Μπέργκμαν.
Αλλο ένα ενδιαφέρον στοιχείο των τζελάντα είναι η κοινωνική τους οργάνωση και η προσπάθεια επικοινωνίας μεταξύ τους.
Οι τζελάντα ζουν σε πολύ μεγάλες ομάδες που μένουν για πολλά χρόνια
ενώ ειδικά τα θηλυκά διατηρούν εξαιρετικά μακροχρόνιους δεσμούς.
«Εχουν ένα πολύ σύνθετο κοινωνικό σύστημα. Εχουν μερικές από τις
μεγαλύτερες ομάδες μεταξύ των πρωτευόντων» λέει ο δρ Μπέργκμαν. «Αυτές
οι πολύ μεγάλες ομαδικές δομές μπορεί να συνδέονται με τη φωνητική
πολυπλοκότητα. Υπάρχουν ενδείξεις στα πρωτεύοντα ότι οι μεγαλύτερες
ομάδες παράγουν περισσότερους ήχους».
Αυτό που βλέπετε δεν είναι οφθαλμαπάτη ούτε χρωματική επεξεργασία με το
Photoshop! Είναι ένα μαύρο παγόβουνο δίπλα σε ένα λευκό! Αν και όλοι
γνωρίζουμε ότι ο πάγος έχει λευκό χρώμα, το συγκεκριμένο παγόβουνο
αλλάζει τα δεδομένα. Το σκούρο χρώμα του οφείλεται σε διάφορους λόγους,
μεταξύ των οποίων το γεγονός ότι μπορεί να έχει αναποδογυρίσει και να
φαίνεται η βάση του πάγου ή να έχει δημιουργηθεί από νερό στα κατώτατα
στρώματα του ωκεανού. Επίσης ο σκούρος χρωματισμός, που ποικίλλει από
πράσινο, καφέ ή μαύρο, συχνά οφείλεται στις ακαθαρσίες που περιέχει το
νερό, στη διαφορετική πυκνότητά του αλλά και στο περιεχόμενο του αέρα,
ενώ η απουσία φυσαλίδων συχνά δίνει αυτό το αποτέλεσμα αν και είναι
ιδιαίτερα σπάνιο. Η εικόνα κάνει το γύρο του Διαδικτύου προκαλώντας
εντύπωση, ενώ ο φωτογράφος… τρίβει τα χέρια του!
Τα θαύματα της φύσης ποτέ δεν σταματούν να μας εκπλήσσουν. Τελευταία
ανακάλυψη που εντυπωσίασε ακόμα και τους επιστήμονες το ψάρι «aka Chionodraco rastrospinosus», που ζει περίπου 1.000 μέτρα κάτω από τα παγωμένα νερά της Ανταρκτικής, σε σκοτεινό περιβάλλον.
Το συγκεκριμένο ψάρι μπορεί με την πρώτη ματιά να μοιάζει
φυσιολογικό, ωστόσο του λείπουν δυο χαρακτηριστικά στοιχεία: η
αιμοσφαιρίνη και τα λέπια.
Η έλλειψη αιμοσφαιρίνης καθιστά το αίμα του ψαριού διάφανο σαν το
νερό, κάτι που το κάνει να ξεχωρίζει σχεδόν από όλους τους ζωντανούς
οργανισμούς που έχουν κόκκαλα, καθώς ο μυελός των οστών παράγει ερυθρά
αιμοσφαίρια.
Το μοναδικό ενυδρείο που φιλοξενεί ένα ζεύγος των σπάνιων ψαριών βρίσκεται στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Μάλιστα πριν λίγους μήνες τα ψάρια αναπαράχθηκαν με επιτυχία.
Εκτιμάται ότι η μελέτη στο ενυδρείο θα βοηθήσει τους επιστήμονες να
λύσουν τον γρίφο της φύσης και να κατανοήσουν πώς τα ψάρια επιβιώνουν
χωρίς την αιμοσφαιρίνη να μεταφέρει οξυγόνο στα κύτταρά τους.
Ερευνητές του Κεντρικού Ερευνητικού Εργαστηρίου Κτηνιατρικής στο Ντουμπάι χρησιμοποίησαν ένα είδος ζώου για να παράγουν ένα άλλο, τεχνική που εκτιμάται ότι θα μπορούσε να «αναστήσει» εξαφανισμένα είδη.
Ειδικότερα, στο πλαίσιο της έρευνάς τους οι επιστήμονες εμφύτευσαν με επιτυχία γεννητικά κύτταρα κότας στα αναπαραγωγικά όργανα αρσενικού εμβρύου πάπιας.
Έτσι, όταν η αρσενική πάπια έφτασε σε αναπαραγωγική ηλικία άρχισε να
παράγει σπερματοζωάρια κότας και όταν τελικά ζευγάρωσε με μια κότα
γεννήθηκε ένα υγιέστατο κοτοπουλάκι.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι με αυτή τη μέθοδο οι κότες μπορούν να
γεννήσουν τα αυγά ποικίλων πουλιών, από ωδικά πτηνά μέχρι αετούς.
Απώτερος στόχος, όπως επισημαίνουν, είναι η διάσωση απειλούμενων ειδών.
Συνήθως τα ποτάμια πηγάζουν από τα βουνά. Ωστόσο, είναι εξαιρετικά
σπάνιο να παραμένουν μέσα σε αυτά. Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα είναι ο
ποταμός Xcaret στο Μεξικό, ο οποίος μάλιστα έχει και ιστορική αξία αφού
αποτελούσε εμπορική οδό του αρχαίου πολιτισμού των Μάγια.
Ο υπόγειος ποταμός Xcaret βρίσκεται στο Κανκούν, στην ακτή της
Καραϊβικής και πιο συγκεκριμένα στη χερσόνησο του Γιουκατάν στο Μεξικό
και σήμερα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα της
περιοχής, καθώς συγκεντρώνει αμέτρητους τουρίστες που θέλουν να
εξερευνήσουν τις σπηλιές και τα μυστικά περάσματα.
Η πρόσβαση στο υπόγειο ποτάμι είναι δυνατή μόνο μέσα από το
οικολογικό πάρκο που έχει δημιουργηθεί στην περιοχή και ειδικά
εκπαιδευμένοι δύτες συνοδεύουν τους κολυμβητές στις διαδρομές τους.
